Dla  współczesnego człowieka otaczanie się kolorowymi przedmiotami jest oczywiste. Subtelne odcienie można uzyskać syntetycznie, a nawet z pomocą komputera stworzyć niesamowite refleksy.

 

          Tymczasem jeszcze w końcu XIX wieku wiele kolorów powstawało tylko z naturalnych barwników , na przykład niektóre odcienie czerwieni były tylko w ten sposób osiągalne. Jednak najbardziej znanym syntetycznym barwnikiem, który  jako pierwszy podbił Europę ( nie był tak drogi jak barwniki naturalne i nie miał tendencji do blaknięcia) był szmaragdowy odcień zieleni- tzw. zieleń Scheelego. Niestety, zawierał silnie trujący arsen, który powodował ciężkie choroby, a nawet śmiertelne zatrucia. Do tego był niezwykle popularny, używany w kolorystyce tapet, obić foteli, materiałach, a nawet słodyczach. Skutki do dziś nie są policzalne i mierzalne. Nie wiadomo, ile osób zachorowało wskutek kontaktu z trucizną. Przypuszczalnie więcej, niż jest szacowane. Dopiero na początku XX wieku przekonano się o toksyczności tego koloru- wtedy nastąpił odwrót od zieleni. Jedną z ofiar arszeniku zawartego w kolorze zielonym podobno był słynny poeta niemiecki Fryderyk Schiller. Jego mieszkanie całe tonęło w zieleni…